1. hava: ev dışındaki her alanda hava, motorlu taşıt egzosuyla kirlenmiştir. şehir içindeki yeşil alana ulaşmak için dahi, kirlenmiş hava soluruz. kış aylarında buna kömür ve doğalgaz da eklenir. dağ havası denilen şey azot ve oksijenden oluşuyorsa, biz şehirlilerin havası ek olarak bolca karbondioksit ve kirleticilerden oluşur.

2. su: temiz su kaynakları şehre hep uzaktır. suyu bana taşıyan tankerlerden, damacanalardan, su borularından asla emin olamam. büyük miktardaki toplu üretimlerin geçmişini asla bilemem. suyun konulduğu pet şişe, ışığa, toza vs. maruz kalmış mıdır, damacana iyice temizlenmiş midir? bunların hiçbiri benim kontrolümde olmadığı için, suyuma da tertemiz diyemem.

3. yiyecek: herşey aromalı, herşey işlenmiş, herşey antibiyotikli. oysa üreticisini bildiğin (gidip gözünle görebileceğin), kısa sürede tüketilen ve tazesi gelen, doğal yöntemlerle, doğal tarım toprağından gelen ürünler yemeliyiz.

her geçen gün kara kara düşündürüyor bunlar beni. temiz su, hava ve yiyecek yaşamımızı sürdürmek için her daim ulaşabileceğimiz bir uzaklıkta olması gerekirken, bunlara ulaşmak için zaman ve emek sarf etmemiz, çokça da para harcamamız gerekiyor. sadece kişisel bir korku değil, dünyaya karşı da sorumlu hissediyorum  ve kontrolsüz büyümenin, sonraki insan nesline zararlı olacağını biliyorum.

ankara büyükşehirinde yaşayan bir insan olarak, bu konuda düşünen ve kendi çözümlerini üretmek için çaba sarf eden bir grup insanla tanıştım şükür. doğal toprakta (40-50 yıldır doğal yöntemlerle tarım yapılmış, ilaçlanmamış toprak) ekim-dikim yapan, köy halkıyla ortak çalışan, onların ürünlerini dağıtmalarına yardımcı olan ve bizzat da müşterileri olan şehirli insanlarla. üretim yapanla tüketiciyi aracısız ve kârsız olarak birleştiriyorlar. kendileri de bir yandan, kendi arazilerinde tarım ve hayvancılık yapmaya çalışıyorlar.

daha sonra özellikle kozmetik/ilaç/merhem ürünlerini kullandığım için onlardan detaylı bahsedeceğim. fakat şimdilik, artık şehre tıkılı kalmak zorunda olmadığımızı, kötü/kirli yiyeceğe ve suya mahkum olmadığımızı bilmenizi istedim. etrafımızda hala temiz ve doğal toprak var. bu toprağı işleyen ve büyük şirketlere mal satmak yerine, muhtemelen vicdanını takip ederek küçük üretici olarak kalmak ve büyük kârdan vazgeçmek pahasına, doğaya ve kendine saygıyı önemseyen üreticilere ulaşma şansımız var. henüz her ihtiyacı karşılamak mümkün değil. süt ve ürünleri, et, sebze ve meyveye ulaşmak mümkün. domates ve salatalık için yaz mevsimini beklemekle ilgili sorununuz yoksa, cips yemesem de olur diyorsanız (zira soğan, biber, biftek, yok efendim peynir, simit, hamburger, haydari (!), fıstık, mısır “aromalı”, acılı, acısız, tuzlu, tatlı, yağlı envai çeşit cips ne yazık ki (!) üretmiyorlar :), 2 hafta dayanan bakterisiz yoğurt yerine 4 günde bozulanını arıyorsanız, kendi şehrinizdeki doğal tarım yapan ve aracısız ürün temin eden grupları arayın, bulun, haberleşin ve onlara sipariş verin.

ankara’daki bu grup için işte sayfaları: http://ankaradbb.wordpress.com/

kendi şehrinizdeki benzer oluşumları bulmanız ve katkı vermeniz dileğiyle! :)

100. yazı şerefine, size bir dahlia (dalya) çiçeği buketi armağan ediyorum, kabul buyurunuz :)